ကြ်န္မ ၁ဝႏွစ္.... ကြ်န္မ အိတ္ကပ္ထဲ သူထိုးထည့္ေပးတဲ့ ခ်ဳိခ်ဥ္က တစ္ျခားေမာင္ႏွမေတြထက္ ပိုမ်ားခဲ့တယ္။
ကြ်န္မ ၁၃ႏွစ္.... အလယ္တန္းစတက္တဲ့ ကြ်န္မကို ၂မိုင္ေက်ာ္ေလာက္ လမ္းေလွ်ာက္ျပီး သူ ထမင္းပို႔ေပးခဲ့တယ္။
ကြ်န္မ ၁၆ႏွစ္.... တကၠသိုလ္ဝင္တန္းေအာင္တဲ့ ကြ်န္မကို ေမာင္ႏွမထဲက အလိမၼာဆံုးလို႔ သူခ်ီးမြမ္းခဲ့တယ္။
ကြ်န္မ ၂၂ႏွစ္.... တစ္ျခားေမာင္ႏွမေတြ ကန္႔ကြက္တဲ့ၾကားက ကြ်န္မအတြက္ မဂၤလာခန္းဝင္ ပစၥည္းေတြ သူဝယ္ေပးခဲ့တယ္။
ကြ်န္မ ၃၄ႏွစ္.... လင္ေယာက္်ားပစ္သြားတဲ့ ကြ်န္မဖက္ကေနျပီး ေဒါသတၾကီး သူကာကြယ္ေပးခဲ့တယ္။
ကြ်န္မ ၄ဝႏွစ္.... သူဟာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္လို႔ပဲ ကြ်န္မကိုမွီခိုျပီး ကြ်န္မအပါးက မခြါႏိုင္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
လူေတြက ကြ်န္မတို႔ကို ေမတၱာတရားၾကီးမားတဲ့ သားအမိလို႔ ေျပာၾကတယ္။ သူက ကြ်န္မရဲ႕မိေထြးဆိုတာကို ကြ်န္မသိသလို အရင္တုန္းက ကြ်န္မအေပၚ သူမေကာင္းခဲ့တာကိုလည္း မွတ္မိေနတယ္။ေဖေဖနဲ႔သူယူေတာ့ သူ႔မွာ ကြ်န္မအသက္အရြယ္နဲ႔ မတိမ္းမယိမ္း ကေလး၄ေယာက္ပါလာခဲ့တယ္။ သူက ကြ်န္မနာမည္ကို မေခၚဘဲ "ေကာင္မ" လို႔ ေခၚခဲ့တယ္။ တကယ္ပဲ ကြ်န္မက အိမ္ေဖာ္အဆင့္ကေန အရာရာကို သည္းခံခဲ့ပါတယ္။ အစ္ကိုအစ္မအတြက္ ထမင္းခ်က္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္ေပးရသလို ညီမ၊ ေမာင္ေလးကို ကြ်န္မ ထိန္းခဲ့ရတယ္။ ဒါေတာင္ သူ မေက်နပ္ခဲ့ဘူး။ အျမဲတမ္း ခါးေထာက္ျပီး ကြ်န္မကို အျပစ္တစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခုရွာေနခဲ့တယ္။
သူ႔တစ္သက္မွာ အႏိုင္ကိုပဲ သူလိုခ်င္ခဲ့တယ္။ တစ္သက္လံုး သူတစ္ပါးကို ေအာက္မၾကိဳ႕ဘူး။ တစ္သက္လံုး ဘယ္သူ႔ကိုမွ အရႈံးမေပးခဲ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ဒီေလာက္ စိတ္ဓာတ္သန္မာ၊ အတၱၾကီးတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးဟာ မႏွစ္က အျပင္းဖ်ားျပီးေနာက္ အခုခ်ိန္မွာ ကြ်န္မလက္ကိုဆဲြျပီး "ၾကက္ဥတစ္လံုးရဲ႕ ရာဇဝင္"ကို မ်က္ရည္အဝဲသားနဲ႔ ထပ္သလဲလဲ ေျပာေနခဲ့တယ္။
ႏုငယ္တဲ့အရြယ္က အျဖစ္ေတြကို ကြ်န္မေမ့ေနခဲ့ျပီလို႔ သူထင္ေနခဲ့တယ္။
အဲဒီေန႔က ကြ်န္မကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူၾကက္ဥ ေကြ်းခဲ့တယ္။
အဲဒီေန႔က ကြ်န္မကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ သူေပြ႔ဖက္ခဲ့တယ္။
အဲဒီေန႔က လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ အခ်စ္ေတြ တစ္ျခားလူတစ္ေယာက္ကို စေပးတဲ့ေန႔ျဖစ္တယ္။
အဲဒီေန႔ကို ကြ်န္မဘယ္လို ေမ့လို႔ရမလဲ?
ၾကက္ဥက လြန္ခဲ့တဲ့ အႏွစ္၃ဝမွာ ရွားပါးပစၥည္းျဖစ္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီေန႔က အေဖၾကက္ဥျပဳပ္ ၅လံုး ဝယ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ၾကက္ဥျပဳပ္ကို စားပဲြေပၚတင္ျပီး တစ္လံုးခ်င္း သူဂရုတစိုက္ အခြံေတြခြါေနခဲ့တယ္။
"အင္း ... ေမႊးလိုက္တာ.. "
ၾကက္ဥတစ္လံုးခြါျပီးတိုင္း ႏွာေခါင္းေရွ႕မွာထားျပီး သူ အရသာခံၾကည့္တယ္။ ျပီး သားသမီး၄ေယာက္ရဲ႕ လက္ထဲ သူထည့္ေပးတယ္။ ၾကက္ဥကို ျမိန္ရည္ယွက္ရည္စားေနတဲ့ ကေလးေတြကို ျပံဳးၾကည့္ရင္း "ေျဖးေျဖးစားၾက.. နင္ျပီးေသေနဦးမယ္"လို႔ သူမာန္တယ္။
ေနာက္ဆံုးက်န္တဲ့ ၾကက္ဥတစ္လံုးကို "ေကာင္မ"ဆိုတဲ့ ကြ်န္မဆီ သူပစ္ေပးခဲ့တယ္။ အခြံကို ဂရုတစိုက္ ကြ်န္မခြါျပီး စားဖို႔ပါးစပ္ဟလိုက္တဲ့ တခဏ ရုတ္တရက္ ေသဆံုးသြားတဲ့ အေမကို ကြ်န္မသတိရလိုက္မိတယ္။ ျပီးေတာ့ ဥခြံခြါေနတုန္းမွာ ၾကက္ဥကိုစားခ်င္ေနတဲ့ သူ႔ပံုစံကို ျမင္ေယာင္မိျပန္တယ္။ ကြ်န္မၾကက္ဥကို ထက္ဝက္ျခမ္းျပီး သူ႔ကိုကမ္းေပးလိုက္တယ္။
ကြ်န္မအျပဳအမႈကို ေငးေၾကာင္ျပီး သူၾကည့္ေနတယ္။ အဲဒီေနာက္ ၾကက္ဥေတြ ၾကမ္းျပင္ေပၚ မက်ေစနဲ႔လို႔ ကြ်န္မကို သူလွမ္းေအာ္ဆဲတယ္။ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔နဲ႔ ၾကမ္းျပင္ေပၚက်သြားတဲ့ ၾကက္ဥစေတြကို ကြ်န္မလိုက္ေကာက္ေနတဲ့အခ်ိန္ ရုတ္တရက္ ေနာက္ကေန ကြ်န္မကို သူေပြ႔ဖက္လိုက္တယ္။ သူ႔မ်က္ရည္ေတြ ကြ်န္မေက်ာေပၚကေန စီးဆင္းသြားခဲ့တယ္။
အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ေနာက္ပိုင္း ကြ်န္မကိုၾကည့္တဲ့ သူ႔အၾကည့္ေတြ သိမ္ေမြ႔လာခဲ့တယ္။ သမီးရင္းလို ကြ်န္မမ်က္ႏွာကုိ သူပြတ္သပ္လာတတ္တယ္။ ကြ်န္မကိုလည္း ၾကင္နာတတ္တဲ့ သမီးလို႔ မၾကာခဏ သူေျပာလာတတ္တယ္။ ေျပာင္းလဲလာတဲ့ မိေထြးရဲ႕အျပဳအမႈကို အေဖေရာကြ်န္မပါ အံ့ၾသေနခဲ့တယ္။
စိတ္ဓာတ္သန္မာတဲ့ အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦးရဲ႕ အခ်စ္ကို ကြ်န္မ လွ်စ္လွ်ဴမရွဴရက္ခဲ့ဘူး။ အေမရင္းတစ္ေယာက္လို သူ႔ကိုကြ်န္မ ဂရုစိုက္ျပဳစုခဲ့ပါတယ္။ ေျခလက္ေဆးေပးတယ္၊ ေရခ်ဳိးေပးတယ္ ကြ်န္မရဲ႕ေမတၱာေတြအားလံုး ေပးခဲ့တယ္။ သူကလည္း သားသမီးငါးေယာက္ကို ခ်စ္မယ့္အခ်စ္ေတြ ကြ်န္မတစ္ေယာက္တည္းကို ပံုေပးလိုက္သလား ထင္ရေလာက္ေအာင္ ကြ်န္မအေပၚ သမီးရင္းထက္ ပိုေကာင္းခဲ့တယ္။ အႏွစ္ ၄ဝေက်ာ္ ရွိခဲ့ပါျပီ... အႏွစ္ ၄ဝေက်ာ္အတြင္းမွာ ကြ်န္မနဲ႔ပဲ သူေနခဲ့ပါတယ္။
အလုပ္ကိုယ္စီရွိၾကတဲ့ က်န္သားသမီးေတြက ကြ်န္မထက္ ပိုအဆင္ေျပခဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူက သားသမီးေတြနဲ႔ လိုက္မေနဘဲ ၁ဝ ေပပတ္လည္ အခန္းက်ဥ္းထဲမွာပဲ ကြ်န္မနဲ႔အတူေနခဲ့တယ္။ ကြ်န္မကိုယ္စား ေျမးေတြကို သူသြန္သင္ေပးတယ္။ ကြ်န္မကိုယ္စား အိမ္နီးခ်င္းေတြနဲ႔ သူျငင္းဆိုေပးတယ္။ သူ႔သားသမီးေတြ သူ႔ကိုေပးတဲ့ အသံုးစရိတ္ကို ကြ်န္မကေလးရဲ႕ ေက်ာင္းစရိတ္လုပ္လိုက္တတ္တယ္။
မႏွစ္က သူကြယ္လြန္သြားခဲ့ပါတယ္...
သူရွိေနစဥ္က "ဘာျဖစ္လို႔ ကြ်န္မတို႔ရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈက သားသမီးရင္းထက္ ပိုသာခဲ့လဲ" လို႔ ကြ်န္မ မၾကာခဏ ေတြးခဲ့ဖူးတယ္။ အခ်ိန္ေတြကုန္လြန္ျပီးမွ ကြ်န္မသေဘာေပါက္ နားလည္ခဲ့ရတယ္။ မိခင္ေမတၱာက ေပးဆပ္ျခင္းသက္သက္လို႔ ကြ်န္မတို႔အျမဲေတြးထင္ျပီး အဲဒီေမတၱာထဲ စိတ္ခ်လက္ခ် ေပ်ာ္ဝင္ခံစားခဲ့တယ္။ မိခင္ေမတၱာမွာ အပူခ်ိန္လည္းပါတယ္ဆိုတာကို ကြ်န္မတို႔ တစ္ခါမွ မေတြးခဲ့မိဖူးဘူး။ အဲဒီေမတၱာကို ေအးစက္တဲ့ ႏွလံုးသားနဲ႔ထိေတြ႔ရင္ အပူခ်ိန္နည္းျပီး ေႏြးေထြးတဲ့ႏွလံုးသားနဲ႔ ထိေတြ႔ရင္ အပူခ်ိန္ေတြ ဆေပါင္းမ်ားစြာ တက္လာတယ္။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာ အသဲႏွလံုးႏွစ္ခု အျပန္အလွန္ ေႏြးေထြးမႈေတြ ဖလွယ္တာပဲျဖစ္တယ္။
မိေထြးဟာလည္း အေမပါပဲ။ သူတို႔က လူမ်ားသားသမီးကို ကိုယ့္သားသမီးေလာက္ မခ်စ္ႏိုင္ေသးတာ တစ္ခုပါပဲ...
အင္တာနက္မွာ ဖတ္ရတဲ့ ေရးသူအမည္မရွိတဲ့ စာတစ္ပုဒ္ျဖစ္ပါတယ္။
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
Discuss Add this link to... Bury
This site is a collection of Myanmar News and Blogs from Myanmar Society.
Comments