ငါ့အိပ္ခန္းထဲေရာက္တဲ့အခါ
ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါ့ရဲ႕သရဖူေလးကို
ျဖဳတ္ထားခြင့္ေပးပါ...
အျပစ္ကင္းတဲ့
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို
ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ငါအိပ္စက္ခ်င္လို႔ပါ...
ဘာရယ္လို႔ေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ မရွိပါဘူး။ တခါတေလ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္တယ္လို႔ ခံစားမိတဲ့အခါ ကိုးတန္း၊ဆယ္တန္းတုန္းက ဓာတုေဗဒသင္တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ "သရဖူ" အေၾကာင္းကို သတိရမိရင္း လက္တန္းေရးျဖစ္တဲ့ စာတိုေပစေလးတစ္ခုပါ။ "သရဖူ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးေခါင္းဟာ အအိပ္ခက္တယ္" တဲ့ေလ။ ဆရာကေတာ့ သူ႔ဘ၀ကို အိပ္ေပ်ာ္မသြားေအာင္ ဒီစာေလးနဲ႔ သတိေပးထားတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေတြးေခါင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကြၽန္မက ဆရာ့စကားကို ထပ္ကြန္႔ေျပာင္းျပန္လွန္ျပီး ေတြးလိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီစာေလးထြက္လာတယ္။ အခါခါရြတ္မိရင္ သရဖူေဆာင္းထားရတဲ့ ဘ၀ေတြကို သနားမိတယ္။
သရဖူအေၾကာင္းေျပာရေလာက္ေအာင္ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မက ဘာမွမဟုတ္ဖူးပဲ။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သနားမိဖူးတယ္။ ကိုယ့္ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးအရြယ္ ကိုယ့္ထက္ ၄ႏွစ္၊ ၅ႏွစ္ေလာက္သာ ငယ္တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြကို စာျပရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔တေတြက "ဆရာမ"လို႔ တစ္ခါေခၚလိုက္တိုင္း ကြၽန္မ သက္ျပင္းတစ္ခါ ခ်မိတယ္။ ကြၽန္မေခါင္းကို တင္းပုတ္နဲ႔ တစ္ခါထုလိုက္သလို ခံစားရတယ္။ ကြယ္ရာမွာ ကြၽန္မငိုတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မသူတို႔ကို စာျပတာ ဆရာမတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ မူလတန္းေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ က်ဴရွင္ျပတယ္ဆိုတာမွန္တယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားက်ေတာ့ Study Guide သေဘာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္သင္ျပေပးရင္ ဆရာလို႔ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ေတာ့လည္း ကြၽန္မ ဆရာမေပါ့ေလ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မ ငိုတယ္။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ဆရာမလို႔ အေခၚခံရလို႔။ ေက်ာင္းဆရာမ အေဒၚနဲ႔ ေမေမက ကြၽန္မကို ႏွစ္သိမ့္တယ္။ ဆရာဆိုတာ ေခၚခံထိုက္မွ ေခၚခံရတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေခၚခံရျပီဆိုရင္ေတာ့ ဆရာဂုဏ္နဲ႔ ညီေအာင္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေန႔က စျပီး တစ္ေန႔တာ ၂၄နာရီမွာ စာသင္ခ်ိန္ပ်မ္းမွ် ၄နာရီခြဲေလာက္ဟာ အေလးတုံးတစ္ခု ဖိထားခံရတဲ့စိတ္နဲ႔ ကြၽန္မရပ္တည္ခဲ့ရတယ္။
အေျပာအဆို၊ အေနအထိုင္၊ အေျခအေနတစ္ခုခုမွာ ကြၽန္မရဲ႕တုံ႔ျပန္မႈ အစစအရာရာေပါ့။ တစ္ခုခုေျပာမယ္၊ လုပ္မယ္ၾကံလိုက္တိုင္း ေက်ာင္းသားေတြဆိုတဲ့ စိတ္က ကြၽန္မကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ သြားျပီ.... အိမ္မွာလည္း ကြၽန္မက အစ္မအၾကီးဆံုး၊ က်ဴရွင္ခ်ိန္မွာ ဆရာမ၊ ရံုးေရာက္ေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာတဲ့။ အသက္က ၂၃ႏွစ္သာသာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ စာသားေလးကို စိတ္ထဲမွာ ခဏခဏ ရြတ္ေနမိတတ္ခဲ့တယ္။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မ အဲ့ဒီသရဖူေလးကို ေမ့ေနခဲ့တာၾကာျပီ။ သတိရရေအာင္လည္း သရဖူဆိုတာ ကြၽန္မနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးရက္ကမွ ေမာင္ႏွမအရင္းလို ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတဲ့ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျပန္သတိရသြားတယ္။ ၀မ္းနည္းတာလား၊ ေက်နပ္သလား၊ ႏွစ္ခုလံုးတစ္ျပိဳင္တည္း ခံစားလိုက္ရတာပဲလား မေျပာတတ္ေပမယ့္ ေမာင္ေလးကို ကြၽန္မေက်းဇူးတင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ႏွမဆိုတဲ့ သံေယာဇဥ္တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္မွာ ခ်စ္၊ေၾကာက္၊ရိုေသ ဆိုတာေလး ကပ္တြယ္ပါေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ပဲ ကြၽန္မမ်က္ရည္က်မိျပန္တယ္။ တျပိဳင္တည္း ကြၽန္မရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ အေလးတံုးတစ္ခု ပိသြားသလို ခံစားလိုက္ရေတာ့ ခုနက သရဖူေလး ကြၽန္မစိတ္ထဲျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။
သရဖူေဆာင္းထားတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ အဲ့ဒီသရဖူေလး ျပဳတ္မက်ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနရတာနဲ႔ပဲ အိပ္မရတဲ့ ညေတြမ်ားေနမလားလို႔လည္း မဆီမဆိုင္ သနားေနမိေသးတယ္။
အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ သရဖူေလးကို ခဏျဖဳတ္ထားပါရေစ... လြတ္လပ္စြာ အိပ္ေမာက်ခ်င္လို႔ပါ...။
PS: ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိတာကို ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွန္းမသိလို႔ ၾကာၾကာမထိုင္ႏိုင္တဲ့ၾကားက ေလွ်ာက္ေရးလိုက္တာပါ။ QS အေၾကာင္းဆက္ဖို႔ မေမ့ပါ။ ေစာင့္ဖတ္မယ္ ဆိုသူေတြကို အားနာပါတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ ေသခ်ာေရးခ်င္ေပမယ့္ မထိုင္ႏိုင္လို႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ လြမ္းသုရင္ဖက္ကို အသစ္တင္မယ္လို႔ စီစဥ္ထားတာလည္း ဒီတစ္ပတ္ပ်က္ျပီနဲ႔ တူပါရဲ႕။ SO SORRY ပါရွင္။
Discuss Add this link to... Bury
ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါ့ရဲ႕သရဖူေလးကို
ျဖဳတ္ထားခြင့္ေပးပါ...
အျပစ္ကင္းတဲ့
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို
ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ငါအိပ္စက္ခ်င္လို႔ပါ...
ဘာရယ္လို႔ေတာ့ ထူးထူးေထြေထြ မရွိပါဘူး။ တခါတေလ စိတ္က်ဥ္းက်ပ္တယ္လို႔ ခံစားမိတဲ့အခါ ကိုးတန္း၊ဆယ္တန္းတုန္းက ဓာတုေဗဒသင္တဲ့ ဆရာတစ္ေယာက္ ေျပာဖူးတဲ့ "သရဖူ" အေၾကာင္းကို သတိရမိရင္း လက္တန္းေရးျဖစ္တဲ့ စာတိုေပစေလးတစ္ခုပါ။ "သရဖူ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးေခါင္းဟာ အအိပ္ခက္တယ္" တဲ့ေလ။ ဆရာကေတာ့ သူ႔ဘ၀ကို အိပ္ေပ်ာ္မသြားေအာင္ ဒီစာေလးနဲ႔ သတိေပးထားတာလို႔ ေျပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အေတြးေခါင္တယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကြၽန္မက ဆရာ့စကားကို ထပ္ကြန္႔ေျပာင္းျပန္လွန္ျပီး ေတြးလိုက္ေတာ့ အဲ့ဒီစာေလးထြက္လာတယ္။ အခါခါရြတ္မိရင္ သရဖူေဆာင္းထားရတဲ့ ဘ၀ေတြကို သနားမိတယ္။
သရဖူအေၾကာင္းေျပာရေလာက္ေအာင္ တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မက ဘာမွမဟုတ္ဖူးပဲ။ ဒါေပမယ့္ လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ႏွစ္ေလာက္ကေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သနားမိဖူးတယ္။ ကိုယ့္ေမာင္ေလး၊ ညီမေလးအရြယ္ ကိုယ့္ထက္ ၄ႏွစ္၊ ၅ႏွစ္ေလာက္သာ ငယ္တဲ့ အထက္တန္းေက်ာင္းသားေတြကို စာျပရတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႔တေတြက "ဆရာမ"လို႔ တစ္ခါေခၚလိုက္တိုင္း ကြၽန္မ သက္ျပင္းတစ္ခါ ခ်မိတယ္။ ကြၽန္မေခါင္းကို တင္းပုတ္နဲ႔ တစ္ခါထုလိုက္သလို ခံစားရတယ္။ ကြယ္ရာမွာ ကြၽန္မငိုတယ္။
တကယ္ေတာ့ ကြၽန္မသူတို႔ကို စာျပတာ ဆရာမတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ မူလတန္းေက်ာင္းသားေတြကိုေတာ့ က်ဴရွင္ျပတယ္ဆိုတာမွန္တယ္။ အထက္တန္းေက်ာင္းသားက်ေတာ့ Study Guide သေဘာပါ။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းသားဆိုတာ ကိုယ့္ကိုယ္သင္ျပေပးရင္ ဆရာလို႔ပဲ သတ္မွတ္လိုက္ေတာ့လည္း ကြၽန္မ ဆရာမေပါ့ေလ။
အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ ကြၽန္မ ငိုတယ္။ အသက္ငယ္ငယ္ေလးနဲ႔ ဆရာမလို႔ အေခၚခံရလို႔။ ေက်ာင္းဆရာမ အေဒၚနဲ႔ ေမေမက ကြၽန္မကို ႏွစ္သိမ့္တယ္။ ဆရာဆိုတာ ေခၚခံထိုက္မွ ေခၚခံရတယ္တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ဆရာေခၚခံရျပီဆိုရင္ေတာ့ ဆရာဂုဏ္နဲ႔ ညီေအာင္ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းရမယ္တဲ့။ အဲ့ဒီေန႔က စျပီး တစ္ေန႔တာ ၂၄နာရီမွာ စာသင္ခ်ိန္ပ်မ္းမွ် ၄နာရီခြဲေလာက္ဟာ အေလးတုံးတစ္ခု ဖိထားခံရတဲ့စိတ္နဲ႔ ကြၽန္မရပ္တည္ခဲ့ရတယ္။
အေျပာအဆို၊ အေနအထိုင္၊ အေျခအေနတစ္ခုခုမွာ ကြၽန္မရဲ႕တုံ႔ျပန္မႈ အစစအရာရာေပါ့။ တစ္ခုခုေျပာမယ္၊ လုပ္မယ္ၾကံလိုက္တိုင္း ေက်ာင္းသားေတြဆိုတဲ့ စိတ္က ကြၽန္မကိုထိန္းခ်ဳပ္ထားတယ္။ သြားျပီ.... အိမ္မွာလည္း ကြၽန္မက အစ္မအၾကီးဆံုး၊ က်ဴရွင္ခ်ိန္မွာ ဆရာမ၊ ရံုးေရာက္ေတာ့ အင္ဂ်င္နီယာတဲ့။ အသက္က ၂၃ႏွစ္သာသာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ အေပၚမွာေရးခဲ့တဲ့ စာသားေလးကို စိတ္ထဲမွာ ခဏခဏ ရြတ္ေနမိတတ္ခဲ့တယ္။
အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ ကြၽန္မ အဲ့ဒီသရဖူေလးကို ေမ့ေနခဲ့တာၾကာျပီ။ သတိရရေအာင္လည္း သရဖူဆိုတာ ကြၽန္မနဲ႔ ဘာမွမဆိုင္ဘူး မဟုတ္လား။ လြန္ခဲ့တဲ့ သုံးရက္ကမွ ေမာင္ႏွမအရင္းလို ခင္မင္ရင္းႏွီးေနတဲ့ ေမာင္ေလးတစ္ေယာက္ေၾကာင့္ ျပန္သတိရသြားတယ္။ ၀မ္းနည္းတာလား၊ ေက်နပ္သလား၊ ႏွစ္ခုလံုးတစ္ျပိဳင္တည္း ခံစားလိုက္ရတာပဲလား မေျပာတတ္ေပမယ့္ ေမာင္ေလးကို ကြၽန္မေက်းဇူးတင္တယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ေမာင္ႏွမဆိုတဲ့ သံေယာဇဥ္တစ္ခုရဲ႕ ေနာက္မွာ ခ်စ္၊ေၾကာက္၊ရိုေသ ဆိုတာေလး ကပ္တြယ္ပါေနတယ္လို႔ သိလိုက္ရခ်ိန္မွာ မထင္မွတ္ပဲ ကြၽန္မမ်က္ရည္က်မိျပန္တယ္။ တျပိဳင္တည္း ကြၽန္မရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာ အေလးတံုးတစ္ခု ပိသြားသလို ခံစားလိုက္ရေတာ့ ခုနက သရဖူေလး ကြၽန္မစိတ္ထဲျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။
သရဖူေဆာင္းထားတဲ့ ဦးေခါင္းေတြ အဲ့ဒီသရဖူေလး ျပဳတ္မက်ေအာင္ ထိန္းသိမ္းေနရတာနဲ႔ပဲ အိပ္မရတဲ့ ညေတြမ်ားေနမလားလို႔လည္း မဆီမဆိုင္ သနားေနမိေသးတယ္။
အိပ္ရာ၀င္ခ်ိန္ေတာ့ ကြၽန္မရဲ႕ သရဖူေလးကို ခဏျဖဳတ္ထားပါရေစ... လြတ္လပ္စြာ အိပ္ေမာက်ခ်င္လို႔ပါ...။
PS: ဘာရယ္ညာရယ္ေတာ့ မဟုတ္ဖူး။ ေတြးမိေတြးရာ ေတြးမိတာကို ဘယ္သူ႔ကို ေျပာရမွန္းမသိလို႔ ၾကာၾကာမထိုင္ႏိုင္တဲ့ၾကားက ေလွ်ာက္ေရးလိုက္တာပါ။ QS အေၾကာင္းဆက္ဖို႔ မေမ့ပါ။ ေစာင့္ဖတ္မယ္ ဆိုသူေတြကို အားနာပါတယ္။ ပိတ္ရက္မွာ ေသခ်ာေရးခ်င္ေပမယ့္ မထိုင္ႏိုင္လို႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ လြမ္းသုရင္ဖက္ကို အသစ္တင္မယ္လို႔ စီစဥ္ထားတာလည္း ဒီတစ္ပတ္ပ်က္ျပီနဲ႔ တူပါရဲ႕။ SO SORRY ပါရွင္။
Discuss Add this link to... Bury
This site is a collection of Myanmar News and Blogs from Myanmar Society.
Comments